Egzekucja komornicza w czasie pandemii. Co może komornik?

Pandemia koronawirusa w 2020 roku zamroziła działalność wielu przedsiębiorstw, jak i podmiotów publicznych. Ograniczenia dotknęły też komorników sądowych, którym wprowadzone przepisy częściowo utrudniły egzekucję należności od dłużników. Co się zmieniło i jak obecnie wygląda ich praca? O tym opowiemy w dzisiejszym wpisie.

Czytaj dalej „Egzekucja komornicza w czasie pandemii. Co może komornik?”

Wesele w dobie koronawirusa – jak wygląda sytuacja dla przedsiębiorców?

Koronawirus przyczynił się do powstania wielu zakazów i obostrzeń, które w znacznym stopniu utrudniły funkcjonowanie poszczególnych przedsiębiorstw. W szczególnie problematycznej sytuacji znajdują się organizatorzy wesel i właściciele sal weselnych. Jak prezentują się ich interesy w czasach, gdy większość par zmuszona jest przełożyć lub nawet odwołać wesele?

Czytaj dalej „Wesele w dobie koronawirusa – jak wygląda sytuacja dla przedsiębiorców?”

Kontakty rodzica z dzieckiem- co zrobić w przypadku, gdy mimo orzeczenia sądowego lub ugody zawartej przed sądem lub mediatorem rodzic nie wykonuje swojego obowiązku ?

W praktyce dość często dochodzi do sytuacji, gdy mimo orzeczenia sądowego lub ugody zawartej przed sądem, lub mediatorem w przedmiocie kontaktów rodzica z dzieckiem, jeden z rodziców uchyla się od swego obowiązku.

UWAGA ! Ustawodawca przewidział możliwość nałożenia sankcji pieniężnej za naruszenie obowiązków w przedmiocie kontaktów z dzieckiem zarówno na rodzica, pod którego pieczą dziecko pozostaje, jak i na rodzica uprawnionego do kontaktu.

  • Jeżeli osoba, pod której pieczą dziecko pozostaje, nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki wynikające z orzeczenia albo z ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem.

Przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują, że w takiej sytuacji sąd opiekuńczy, uwzględniając sytuację majątkową tej osoby, zagrozi jej nakazaniem zapłaty na rzecz osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem oznaczonej sumy pieniężnej za każde naruszenie obowiązku.

  • Jeżeli osoba uprawniona do kontaktu z dzieckiem albo osoba, której tego kontaktu zakazano, narusza obowiązki wynikające z orzeczenia albo z ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem

W takim przypadku sąd opiekuńczy uwzględniając sytuację majątkową tej osoby, zagrozi jej nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej na rzecz osoby pod której pieczą pozostaje dziecko. Osobami uprawnionymi do kontaktu mogą być np. dziadkowie.

Postępowanie w sprawach dotyczących kontaktów z dzieckiem – jako, że jest to postępowanie nieprocesowe toczy się przed sądem rejonowym.  Wniosek o zagrożenie nakazaniem zapłaty powinien być skierowany do Wydziału Rodzinnego i Opiekuńczego Sądu Rejonowego miejsca zamieszkania lub pobytu dziecka.

Postępowanie o nałożenie kary pieniężnej jest dwuetapowe:

Etap I

Polega na tym, iż sąd w pierwszej kolejności wysłuchuje strony postępowania (wnioskodawcę/uczestnika). Na osobie inicjującej postępowanie spoczywa obowiązek wykazania na czym polegały naruszenia orzeczenia lub ugody. Następnie na podstawie zebranego materiału dowodowego sąd może zagrozić nakazem zapłaty określonej sumy pieniężnej osobie, która uchyla się od tego obowiązku. Jak wskazano powyżej kwota pieniężna będzie ustalona w zależności od sytuacji majątkowej i finansowej osoby, na którą ma być nałożone zagrożenie.

Etap II

Ma miejsce w sytuacji, gdy osoba wobec której zagrożono nakazem zapłaty określonej sumy pieniężnej narusza nadal postanowienia dotyczące orzeczonych kontaktów. W takiej sytuacji sąd nakazuje zapłatę określonej kwoty, która jest iloczynem liczby naruszeń i kwoty orzeczonej w pierwszym etapie postępowania.

Przepisy nie określają wysokości, ani górnej lub dolnej granicy sumy pieniężnej, której zapłatą może zagrozić sąd opiekuńczy osobie naruszającej obowiązki wynikające z orzeczenia albo ugody o kontaktach, a w dalszej kolejności nakazać zapłatę.

ABC- dotyczące zasiedzenia nieruchomości.

Zgodnie z treścią art. 172 par. 1 k.c. posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Z kolei zgodnie z treścią
§ 2 posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, po upływie lat trzydziestu choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.

Czy można zasiedzieć nieruchomość która faktycznie nie należy do nas? Co do zasady- tak. Przy czym do stwierdzenia, iż mamy do czynienia z instytucją zasiedzenia nieruchomości konieczne będzie spełnienie dwóch przesłanek:

  • posiadanie samoistne;
  • upływ określonego czasu (zależny od dobrej lub złej wiary).

Ważne: Powyżej wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Czy każdą nieruchomość można zasiedzieć? Otóż nie. Zasiedzieć można tylko rzeczy, które mogą być przedmiotem własności tzn. dla przykładu: nieruchomość gruntową, budynkową czy lokalową, ale już nie pokój w lokalu czy też strych. Powyższe wynika z faktu, iż poszczególne pomieszczenia nie stanowią odrębnej własności, a tylko ich część składową.

PIERWSZĄ Z PRZESŁANEK ZASIEDZENIA JEST POSIADANIE SAMOISTNE. CO NALEŻY PRZEZ TO ROZUMIEĆ?

Najprościej rzecz ujmując posiadaczem samoistnym będzie osoba, która włada rzeczą jak właściciel.

Ważne: Należy rozróżnić posiadanie samoistne od posiadania zależnego. To pierwsze może bowiem tylko prowadzić do zasiedzenia nieruchomości.

Pomocne w tej kwestii jest orzecznictwo. I tak dla przykładu Sąd Rejonowy w Białymstoku w postanowieniu z dnia 20 września 2017 r. (II Ns 1961/16) wskazał, że „w praktyce więc, o tym czy mamy do czynienia z posiadaniem charakterystycznym dla własności czy też zależnym, decydują zewnętrzne przejawy władztwa nad rzeczą, jednoznaczne manifestowanie dla otoczenia władania jak właściciel.”

Ważnym jest również, aby posiadanie samoistne nie było poparte tytułem własności. Zasiedzenia nieruchomości może bowiem dokonać tylko taki posiadacz, który nie jest jej właścicielem.

DRUGIM WARUNKIEM KONIECZNYM DO ZASIEDZENIA JEST UPŁYW OKREŚLONEGO CZASU. JEGO DŁUGOŚĆ BĘDZIE ZALEŻAŁA OD DOBREJ I ZŁEJ WIARY.

W przypadku tej przesłanki, rozróżniamy dwie możliwości: upływ dwudziestu lub trzydziestu lat. Wszystko zależy od istnienia dobrej lub złej wiary. W przypadku zasiedzenia nieruchomości w dobrej wiarze mamy do czynienia wówczas, gdy posiadacz żył w mylnym, ale całkowicie uzasadnionym przekonaniu, że przysługuje mu prawo własności.
W orzecznictwie zaś wskazuje się, że na pojęcie dobrej wiary składają się trzy elementy: przeświadczenie o istnieniu prawa, błędność tego przeświadczenia oraz możliwość usprawiedliwienia błędu w danych okolicznościach (tak: Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 23 października 2018 r., I ACa 61/18).

Z kolei zła wiara występuje wówczas, gdy posiadacz wiedział, że obejmowana przez niego nieruchomość nie należy do niego. Z mojego doświadczenia wynika, iż najczęściej w sprawach o zasiedzenie mamy do czynienia z istnieniem złej wiary.

CZY TRZEBA IŚĆ DO SĄDU?

Złożenie stosownego wniosku do Sądu, skutkować będzie wydaniem postanowienia. Z kolei zapadłe orzeczenie będzie stanowiło dowód tego, że jesteśmy właścicielami danej nieruchomości.

Wniosek składa się do Sądu Rejonowego- Wydziału Cywilnego. Sprawę wytacza się wyłącznie przed Sąd miejsca położenia nieruchomości którą chcemy zasiedzieć. Wniosek podlega opłacie i na chwilę obecną kwota opłaty jest stała, niezależnie od wartości nieruchomości i wynosi 2000 zł. Postanowienie Sądu stanowi dla nas potwierdzenie, że zasiedzieliśmy daną nieruchomość i jesteśmy jej formalnym właścicielem.

Odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego – O czym warto wiedzieć ?

Zostałem skazany na karę roku pozbawienia wolności. Czy mogę odbyć ją poza zakładem karnym ? Co do zasady tak- istnieje taka możliwość……

łóżko
Photo by Patryk Kamenczak on Pexels.com

Ustawodawca przewidział możliwość odbywania kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, którego celem jest zdalne kontrolowanie miejsca pobytu skazanego przy użyciu środków technicznych. Dozór elektroniczny może być orzekany w następujący sposób:

  1. stacjonarny – polegający na stawianiu się przez skazanego w wyznaczonych dniach tygodnia i godzinach w określonym przez sąd miejscu;
  2. mobilny – sprowadzający się do kontroli bieżącego miejsca pobytu skazanego, bez względu na to, gdzie skazany się znajduje;
  3. zbliżeniowy – celem jest kontrola utrzymania przez skazanego określonej minimalnej odległości od osoby wskazanej przez sąd.

O tym w jaki sposób będzie odbywana kara decydują sąd penitencjarny. Uwaga! Dla właściwości miasta Łomża i okolic właściwym sądem penitencjarnym jest Sąd Okręgowy w Łomży.

Ważne ! Kara pozbawienia wolności wykonywana za pomocą dozoru elektronicznego zawsze przybiera postać dozoru stacjonarnego.

Dozór zbliżeniowy oraz mobilny ustawodawca przewidział do wykonywania środków karnych i zabezpieczających. ( o czym szerzej w innym artykule.)

Jesteś ciekaw jak wyglądają urządzenia do dozoru? Można sprawdzić to na rządowej stronie sw.gov.pl.

Jakie warunki należy spełnić, aby można było ubiegać się o wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego:

UWAGA! Sąd penitencjarny może udzielić skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli zostały spełnione łącznie następujące warunki:
1) wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku i 6 miesięcy, a nie zachodzą warunki przewidziane w art. 64 recydywa podstawowa i wielokrotna § 2 Kodeksu karnego;
2) jest to wystarczające do osiągnięcia celów kary;
3) skazany posiada określone miejsce stałego pobytu;
4) osoby pełnoletnie zamieszkujące wspólnie ze skazanym wyraziły zgodę, o której mowa w art. 43h wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego § 3;
5) odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na przeszkodzie warunki techniczne, o których mowa w art. 43h wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego § 1.

Czy z wnioskiem takim może wystąpić tylko osoba która nie rozpoczęła jeszcze wykonywanie kary pozbawienia wolności?

Nie. Skazanemu, który rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym, można również udzielić zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego pozostałej części kary, jeżeli za udzieleniem zezwolenia przemawia dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego. Uwaga! Kara pozbawienia wolności, którą skazany ma jeszcze odbyć nie może przekraczać jednego roku i 6 miesięcy.

Jak napisać wniosek i gdzie go należy złożyć?

Wniosek dotyczący udzielenia zezwolenia na wykonywanie kary w warunkach dozoru elektronicznego należy złożyć pisemnie do sądu penitencjarnego w którego okręgu znajduje się miejsce stałego pobytu skazanego.

Standardowe elementy każdego pisma kierowanego do sądu są następujące: miejsce i data sporządzenia pisma, oznaczenie osoby wnoszącej pismo wraz z dokładnym adresem oraz oznaczenie organu, do którego pismo jest kierowane.

W dalszej kolejności wskazać należy, iż tytułujemy nasze pismo jako: wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Tożsame zdanie wpisujemy w punkcie pierwszym naszego wniosku- gdzie wskazujemy nasze żądanie. O ile zawsze warto podać podstawę prawną wniosku, tak nie jest to element obligatoryjny.

Składając pismo można zawrzeć dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Należy pamiętać o tym, iż samo złożenie wniosku o SDE nie wywołuje skutku w postaci wstrzymania wykonania wobec czego skazany może być wezwany do stawienia się w zakładzie karnym.

Już we wniosku o dozór elektroniczny można również zawrzeć propozycję harmonogramu odbywania kary pozbawienia wolności w warunkach wolnościowych. W treści harmonogramu wskazujemy przedział czasu w ciągu doby i w poszczególnych dniach tygodnia, w których skazany może oddalić się ze wskazanego miejsca. Warto pamiętać, iż możemy w tym miejscu wskazać czas niezbędny do wykonywania pracy, ale również może to być np. czas niezbędny do wykonywania opieki nad dzieckiem lub schorowanym członkiem rodziny, a nawet czas niezbędny do wykonania praktyk religijnych. Katalog jest otwarty, przy czym to sąd każdorazowo oceni czy wyrazić zgodę na taki harmonogram.

Czy mogę wymeldować niechcianego lokatora ?

Czy istnieje możliwość zameldowania się bez zgody i wiedzy właściciela? Czy można wymeldować niechcianego lokatora?

Odpowiedź na powyższe pytania jest oczywiście twierdząca.

Ale nim przejdziemy do tego na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z ustawą z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2019 r. poz. 1397 z późn. zm.) w Polsce istnieje obowiązek meldunkowy. Więcej informacji na temat obowiązku meldunkowego przeczytasz na sw.gov.pl.

Zgodnie z wskazaną ustawą obowiązek meldunkowy obywateli polskich polega na:

Gdzie ZŁOŻYĆ dokumenty ?

Dokumenty dotyczące zameldowania i wymeldowania można złożyć:

  • w urzędzie albo przez internet,
  • osobiście albo przez pełnomocnika.

W przypadku osoby niepełnoletniej zameldowania dokonuje jej przedstawiciel ustawowy, opiekun prawny lub inna osoba sprawująca nad tą osobą faktyczną opiekę. Przedstawicielem ustawowym osoby niepełnoletniej są jej rodzice. Obowiązku meldunkowego można dopełnić także przez pełnomocnika legitymującego się właściwym pełnomocnictwem.

Co jest potrzebne do zameldowania?

  • jeśli jesteś właścicielem lub masz inny tytuł prawny do mieszkania, w którym chcesz się zameldować do zameldowania potrzebować będziesz :
    • dokument potwierdzający tytuł prawny do własności, na przykład:
      • umowa najmu,
      • odpis z księgi wieczystej
      • decyzja administracyjna
      • orzeczenie sądu,

Czy mogę zameldować się w wynajmowanym mieszkaniu bez zgody właściciela?

Oczywiście istnieje taka możliwość. Jeśli NIE jesteś właścicielem mieszkania w którym chcesz się zameldować, będziesz potrzebował:

Zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały organ wydaje z urzędu, zaś w przypadku zameldowania na pobyt czasowy zaświadczenie zostaje wydane na wniosek osoby, której dotyczy.

Czy właściciel mieszkania może wymeldować zameldowanego najemcę?

Wymeldowanie z pobytu stałego kogoś bez jego zgody jest możliwe, ale będzie czasochłonne. Wynika to z tego, że urząd musi przeprowadzić postępowanie administracyjne. Składając wniosek o wymeldowanie np. byłego najemcy, należy wskazać we wniosku datę i przyczynę wyprowadzenia się z lokalu, zaś fakt nieprzebywania danej osoby w lokalu powinien zostać zweryfikowany przez urząd. Urząd przeprowadza postępowanie, w wyniku którego ustala czy osoba, która ma zostać wymeldowana faktycznie opuściła lokal, a następnie wydaje decyzję. Jest to tzw. przymusowy sposób wymeldowania osoby z pobytu stałego lub czasowego, która sama tego nie dokonała, a miała taki obowiązek.

Uwaga ! Jeżeli w toku przeprowadzonego postępowania okaże się że np. niechciany najemca nadal przebywa w naszym lokalu to urząd wówczas nie wymelduje takiej osoby.

Wniosek o wymeldowanie innej osoby może złożyć:

  • właściciel lokalu – trzeba wtedy wykazać własność, np. odpisem z księgi wieczystej;
  • inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu (np. najemca, dzierżawca) – tytuł prawny można wykazać np. umową.

Po przeprowadzeniu postępowania, urząd wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się.